Monday, October 22, 2018

රජී..... උඹ යකෙක්!





මනුෂ්‍ය පුරුෂ බීජවල සුවඳ වෙරළු මල් සුවඳට සමාන යැයි කියමනක් තිබේ. 

මේ අරුත ගීයට එක් කරමින් රත්න ශ්‍රී විජේසිංහයන් ගීතයක් ලියනවා කුමාරි මුණසිංහට. වෙරළු මල් පිපිලා කියලා.

මේ උත්සාහය වෙරළු මල් පිපිලා ගීතය ගැන කතා කරන්න නොවේ.

නමුත් අපි වෙරළු මල් පිපලා ගීතය අසා හිඳ මේ කතාවට යොමු වෙමු.

වෙරළු මල් පිපිලා ගීතය මෙතැනින් අසන්න.



වරක් රත්න ශ්‍රී ගේ කෘතියක් ජනගත කරණ උස්සව සභාවකදී එහි පූරක වූ සමන් අතාවුද හෙට්ටි මේ වෙරළු මල් පිපිලා ගීතය ලියා ඇත්තේ අර මනුෂ්‍ය පුරුෂ බීජවල ගන්ධය වෙරළු මල් සුවඳට සමානය යනු අරුත වැකිව බව දැන් ඒ ගැන මෙවැනි සඳහනක් කළේය.

රත්නේ, උඹ නම් යකෙක්!

කියායි.

අපි රත්නේ යකෙක් වූ ඒ කතාව මදක් පැත්තකින් තියමු.

මට මෙහි කියන්නට අවැසි වන අන් කතාවට යොමු වෙමු.

රෑ මැදියම මත් වූ තොටියෝ
ඔරු පදින්න මා කැඳවන
නුඹ විතරක් එතෙරට යන
රෑ මැදියම මත් වූ තොටියෝ

මේ අලුත් ගීත නිර්මාණයක මුල් වදන් පෙළයි.

මෙහි කියැවෙන්නේ කුමක්ද? 

බැලූ බැල්මට නම් බීමත් තොටියෙකු ගැනයි. මේ තොටියා බීමත්ව සිටින්නේ මහ රාත්තිරියේය. එසේ මහ රාත්තිරියේ බීමත්ව සිටින මේ තොටියා, දකින යම් යුවතියකට ඔරු පදින්නට කතා කරයි. එහෙත්, ඔහු සිටින පදම දකින ඇය, ඔහුට තවෙකෙකු තබා තමන්ව වත් නිරුපද්‍රිතව එතෙර කළ හැකි මට්ටමක නොවන බව වැටහෙයි. එතෙර වන්නට හැකි වෙතොත් ඒ ඔහුටම පමණය. 

මේ මතුපිටින් පෙනෙන ස්වරූපයය.

එහෙත් එය තුළට ගැඹුරට කිමිද බැලුව හොත්, ඔහු තොටියෙකු නොවන්නේය. 

ඒ විලසින්ම ඔහු මේ මහ රෑ බැරි මරගාතේ පදින්නට හදන්නේ ඔරුවක්ද නොවන්නේය.

එතෙර වීම යනු ගඟකින් එතෙර වීමද නොවනනේය. 

මෙහි බැරිකම ඔරු පැදීමේ බැරිකමද නොවන්නේ. 

එහෙනම් එහි ඇත්තේ අහවල් එකක්ද?

කෙනෙකු එසේ අසන්නටත් බැරි නැත.

එහි ඇත්තේ මෙන්න මෙවැනි දෙයකි.

එහි යටි පෙළෙහි ඇත්තේ රෑ මැදියම මධු විතෙන් මත්ව සිය නිවසට වන් ස්වාමියෙකු පිළිබඳව කතාවකි. 

එවිට ඔරුව වන්නේ ඉබේටම ඔහුගේ ස්වාමි දුවණියය. 

ගංඟාව නම්, ඇය සතුව ඇති, ඔහුට හිමි කිසි යම් දෙයකි. ඒ කිසියම් දෙයෙහි නම නම් මෙහි නොලියමි. 

ඔරු පැදීම යනු ඔහුට හිමි ඈ සතු ඒ වස්තුව පරිහරණය කිරීමය. ඒ ක්‍රියාවට යෙදෙන නිසි නමද මෙහි නොලියමි.

අද මේ මත් වූ තොටියාට නම් තමනටවත් එතෙර වන්නට හැකි දැයි සැක හිතෙන තරම් වුව එකී ඔරු පැදුමට අතීතයේ දක්ෂ වූ තොටියෙකි.

මාස් වැස්ස ඉවර වෙලා
අලුත් වතුර ගලන ගඟේ
මල් නෙළුවා මතකද තොටියෝ
ඔරුව පෙරළුනත් ගඟ මැද
මාව අරන් නුඹෙ තුරුළට
එතෙර කළා මතකයි තොටියෝ

මාස් වැස්ස යනු මාස් කන්නයේ ගොවිතැන සඳහා වහින වැස්සය. 

කලකට ඉස්සර, ඒ වර්ෂාවට පසුව එන අලුත් දියේ, ඔරු පදිමින් මල් නෙළමින් ගෙවූ කාලයක් ඔවුනට විය. යම් හෙයකින් යම් දිනයක ඔරුව ගඟ මැද පෙරළුනහොත්, අත නොහැර ඇයව ගෙන එතෙර කළ පුතයෙකි ඔහු.

දැන් මෙහි ඇති මේ සංඛේතද අපට අප දන්නා වෙනත් සංඛේතයන් බවට පත් කරගෙන විඳින්නට වෙයි. එහෙත් එය කළ යුත්තේ තමන්ගේ මනසින් විනා පවතින සංඛේත පැහැදිලි වෙනත් සංඛේත බවට කොලේක ලියා නම් නොවේ.

මෙවන් වෙනත් සංඛේත භාවිතයෙන් යටි පෙළෙහි සැඟවූ කතාවක් වෙනත් සංඛේතයන්ට පෙරලා ලියූ විට අර විලසින් මහත් වූ වෙර වෑයමක් කර යටි පෙළෙහි සැඟවීමට ගත් උත්සාහයේ ඵලයක් නැත. එහෙත්  නිර්මාණවල ගැඹුරෙහි සැඟවූ අරුත් සෙවීමේ හුරුව පැහැරගෙන පොලොවේ ගසා පොඩි කළ සමාජයක, එවන් පුරුදු යළි ඇති කරලීමට නම් එවන් දේ කළ යුතු වෙයි. 

නොඑසේව, 

බහුතරයක් රසවිඳිනුයේ බේබදු තොටියෙකු සහ සිය බිරිඳ අතර ගොඩනැගෙන සිද්ධි දාමයක් පමණක් ලෙස විය හැකිය.

ඒ අනුව යළි ඒ සංඛේත මේ සංඛේත බවට මාරු කළහොත්, 

මේ මාස් වැස්ස මහ කන්නයේ වැස්ස නොවන්නේය. 

අලුත් වතුර ඒ වැස්සෙන් පසු ගඟ ගැබ්බර කළ දිය කඳද නොවන්නේය. 

ඔරු පැදීම යනු ඔරු පැදීමද නොවන්නේය. 

ගඟ මැද ඔරුව පෙරලීම යනු ගඟ මැද ඔරුව පෙරලීමද නොවන්නේය.

මා පෙර සඳහන් කළ ඔරු පැදීමක් නොවන ඒ ඔරු පැදීම අතරමග, යම් හෙයකින් ගමනාන්තයට ළඟාවීමට පෙර මේ තොටියෙකු නොවූ තොටියා කෙළවරට පැමිණියේ වුව, වෙහෙස කර වූයේ වුව, එක්ල් හි නම් ඇයව කරමත තබා ගෙන හෝ එතෙර කළෙහිය. 

ඔරුව නැතිව කරමත තබා ගෙන හෝ එතෙර කිරීම යනු ඔරු පැදීමක් නොවූ ඔරු පැදීමක ඔරු පැදීමක් නොවූ අන් ක්‍රමයකින් ඇයව ගමනාන්තයට කැඳවා යාමය. ගමනාන්තය යනු ඒ ඉවුරෙන මේ ඉවුරට යාම නොවන බවද වටහා ගතයුතු මනාය.

දැන් ඔබ කවුරුත් මේ කුමන අයුරක ඔරු පැදීමක්දැයි වටහා ගෙන සිටී. එය ඊට වඩා පැහැදිලිව ලියුව හොත්, වැඩිහිටියන්ට පමණක් වන ක්‍රියාවක විචාරයක් වැනි දෙයක් වනු ඇත.

ඒ වගත් එසේම සිත්හි තබාගෙන මේ වග බලන්න.

මේ ගේහසිත දිවියේ මිහිර රැක ගැනීමේ නොගැනීමේ කඩඉම් පැණයකි. එනම්, මෙවන් තත්ත්වයකට පත් වුණු ස්වාමි දුවක්, යම් දිනයක අන් පුරුෂයෙකුගේ අනියම් බිරියක් වනවාද නොවනවාද යන කඩඉමයි. එහෙත් මේ බිරියට තාම ඒ වගක් නැත.

රුවල් නඟා යන නැව් දැක
සසල වෙලා බැලුවත් නුඹ
නැව් නඟින්න හිත නෑ තොටියෝ
නුඹෙ ඔරුවෙන් යළි දවසක
කුමුදු පිපුනු හඳ එළියක
එතෙර වෙන්න ආසයි තොටියෝ

වඩා සාර්ථක ශක්තිමත් පුරුෂයින් මේ කතාවට අනුව නැව්පතියන්ය. රුවල් නගා යන නැව් දකිද්දී ඔහු සිත සලිත වන්නේ යම් හෙයකින් එවන් නැව් දෙස ඇගේ සිත යොමුවේද යනුවෙන් වන සැකයත් නිසා විය යුතුමය. එහෙත් ඇය නම් කියනුයේ එවන් නැව් දැක දැක වුව, ඒවායින් එතෙර වීමෙහි කැමැත්තෙන් තමා තොර වගය. මෙහි එවන් කැමැත්තක් නැති වග කීවේ වුව, එය මතක් කිරීම තුළ, අනාගත දිනයක එවන් දෙයක් වීමේ හැකියාව බිංදුවකැයි සිතීමේ අපහසුවද ඒ හා සමගම ඇති වග මට සිතේ.

ඊ ළඟට ඈ කියනුයේ,

නුඹෙ ඔරුවෙන් යළි දවසක
කුමුදු පිපුනු හඳ එළියක
එතෙර වෙන්න ආසයි තොටියෝ

යනුවෙනි.

ඈ තුළ අන් පුරුෂයින්ට තවමත් ඉඩක් සැදී නැත ඇයට තවමත් අවැසි ඔහු විසින්ම ගමනාන්තය තෙක් ඇයව කැටුව යනු දැකීමය.

එහෙත්, එසේ ඇයව කැටුව යාම මේ විදිහට ඔහු පැහැර හරින්නේ නම් අතපසු කරන්නේ නම්, එය වීමේ අනතුරු නැතුවා නොවන වගද කිව යුතුය.

ඉතින් මේ නම් කුමන අරුමැසි ගීතයක්ද? මේ ජීවිතයේ එක් ගැඹුරුම ගැඹුරුම වැදගත්ම වැදගත්ම දෙයක් ගැන යමෙකුට හිතා ගන්නට පවා අපහසු මට්ටමේ නිර්මාණයක් නොවේද?



රජී වසන්ත වෙල්ගම  
මෙය ලියන්නට කුමන වෙහෙසක් ගත්තා දැයි මම කල්පනා කරමි. ඒ වෙහෙසට යම් ගෞරවයක් කරණු පිණිසය ගීතය නිකුත් වී මෙතරම් සුළු කාලයකින් මගේ මේ දුප්පත් වෑයම.

අද අප පරපුරේ ගීත රචකයින් අතුරින් මතුව පෙනෙන ගීත රචකයින් කිහිප දෙනෙකු වෙතත්, බොහෝ කතා බහ කරණ ඒ අන් අයට වඩා, අර තරමින් කතා බහට බඳුන් නොවුනු රජී වසන්ත වෙල්ගම මෙවන් රචනාවන් තුළින් අපට පෙන්වන්නේ අපට බලාපොරොත්තුවක් තැබිය හැකි වඩාත්ම උසස් පරිකල්පන ශක්තියකින් හෙබි ගීත රචකයා තමන් බවය. 

මේ ගීතයේ පද රචනය කළ හාස්කම ඉදිරියේ යම් සංගීත රචකයෙකු යම් මට්ටමකට දුර්මුඛ විය හැකිය. හේතුව එහි සංගීත නිර්මාණය විසල් අභියෝගයක් වන බැවිනි. එහෙත් ඉන් දුර්මුඛ නොවී එහි උච්ඡත්වය රැක දීමට  


සංගීතඥ අරුණ ගුණවර්ධන   
සොහොයුරා දන්වා ඇති සමර්ථභාවය ප්‍රසාද ජනකය. 

පුරුදු ලෙසින්ම එවන් ගීතයකට සිය භාවමය හඬ ගුණය දෙමින් එය වර්ණවත් කරන්නට 


සම්මානනීය ගායිකා ඉන්දිකා උපමාලි 
සොහොයුරිය සමත්ව ඇත. මෙවන් හැඟීම් ගායනයක් සඳහා තමන් හැර අන් නමක් යමෙකු සොයන්නේ නම් ඒ ගැන දෙවරක් හිතන්න යැයි මෙවන් ගීත වලින් ඇය අපට සන් කරණවා වැනිය.

ඒ සියල්ල එසේ වත්දී යලිත් මට මතක් වන්නේ රජී මය.

මත් වූ තොටියෝ ගීතය අසා සිටිමු.



රත්න ශ්‍රීසමන් අයියා කියූවා සේම,
මමද උඹට එයම කියමි.

රජී..... උඹ යකෙක්!
මම,


-      යසනාත් ධම්මික බණ්ඩාර     -

Monday, September 24, 2018

ඝරසරප...... ( ගැන වෙනත් අදහසක් )






ඝරසරප දෙවෙනි වතාවටත් බැලුවෙමු.
වින්දෙමු.

මෙතැනින් සුළු ආවේශයක් ලබා අපි කතාවට පිවිසෙමු.



මේ ඝරසරප ගැන හැමෝම කථා කරණ දේ මමත් කතා කරන්නට ගන්නා උත්සාහයක් නොවේ.

අපි, අපි බැලූ විවිධ චිත්‍රපට වලට විිවධ ලේබල අලවා ඇත්තෙමු. ඒ අනුව අප, සම්භාව්‍ය චිත්‍රපට, වාණිජ අරමුණු සහිත චිත්‍රපට සහ මැද මාවතේ චිත්‍රපට ආදී වශයෙන් වරෙක ඒවා හඳුන්වා ඇත්තෙමු.

මෙවන් තවත් බෙදා දැක්වීම්ද තිබිය හැකිය. මේ බෙදා දැක්වීම් හරිද වැරදිද යන්න ගැන මම මේ අවස්ථාවේ කිසිවක් නොකියමි.

වර්තමානය වන විට මම හඳුනා ගන්නා බෙදීම් කිහිපයක් වෙයි. ඒවා ක්ෂේත්‍රය තුළ එම වචන වලින් හඳුන්වනවා දැයි මම නොදනිමි. මට හිතුණු අයුරින් හදා ගත් බෙදීම් ය ඒවා.
ඒවා නම්,

අනුග්‍රාහකත්වය ලබන නිර්මාණ හෝ අනුග්‍රාහකත්වය ලබන්නා සේ පෙනෙන හෝ නිර්මාණ.

ඉහත කොටස් දෙකට ම අඩංගු නොවන නිර්මාණ.

මම මෙහිදී
අනුග්‍රාහකත්වය ලබන නිර්මාණ හෝ අනුග්‍රාහකත්වය ලබන්නා සේ පෙනෙන හෝ නිර්මාණ යනුවෙන් හැඳින් වූයේ ඒවා අදාල නිර්මාණකරුවාගේ අවශ්‍යතාවටම නොව, වෙනත් යම් යම් පෙළඹවීම් මත නිර්මාණය වුණා දැයි සමහරු සැක උපදවන බැවිනි. සමහරු එසේ සිතන බැවිනි. 

උදාහරණයන් ලෙස,
ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි ගේ මහරජ ගැමුණු චිත්‍රපටය මහින්ද හිටපු ජනපතිඳුන්ගේ දේශපාලන ව්‍යාපාරයට වක්‍රාකාර පිම්බීමක් ලබාදීම සඳහා නිර්මාණය වූවකැයි බොහෝ කතා බස් ඇති විය. මා මේ මතය පිලිගන්නා අයෙක් නොවන්නෙමි. ජයන්ත එය සිය උවමණාවෙන්ම ගැමුණු කරන්නට ඇත නියාය මට නම් හිතෙන්නේ. එහෙත්, ඒ යුගයේ මහින්ද ජාතිකත්වය නියෝජනය කරණ බලවේගය මත යැපුණු නිසා මහරජ ගැමුණු ඔහුට සේවය කරණු ඇතැයි සිතූ අය යම් යම් දේශපාලන අභිමතාර්ථ ඇතිව එසේ කියන්නට ඇතැයි යන්නය මම දැඩිව විශ්වාස කරණුයේ.

එහෙත් එය එසේම යැයි මොහොතකට සිතමු. එවිට එයට ඉන් වාසිය ලබන අයගේ අනුග්‍රහය ලැබිය යුතුය. නොඑසේව, කිසිවෙක් එසේ අනුග්‍රහයක් නොලබමින්, අදෘෂ්‍යමානව සිටිමින් හෝ පෙනෙන නොපෙනන අයුරින් සිටිමින් යම් පුද්ගලයෙකු පිම්බීම සඳහා එවැන්නක් නොකරණු ඇත. එහෙත් එය ඇත්තටම කළේ එවැනි අරමුණක් සහිතවද, එයට එවන් අනුග්‍රාහකත්වයක් ලැබුණේද යන්න මම ගැන නොදනිමි. එබැවිනි මම අනුග්‍රාහකත්වය ලබන නිර්මාණ හෝ අනුග්‍රාහකත්වය ලබන්නා සේ පෙනෙන හෝ නිර්මාණ ලෙසින් ඒවා හැඳින්වීමට පරෙස්සම් වූයේ.

දැන් ජයන්තගේ මහරජ ගැමුණු සඳහා යෙදුනු මේ හැඳින්වීම නිසාම එහිම යම් යම් විරුද්ධ පැතිකඩයන් නිර්මාණයට ගොනු කරගනිමින් බිහිවුණු චිත්‍රපට ගොන්නක්ද ඒ කුලකයටම ඇතුල් කිරීමේ හැකියාව මා හට ලැබෙයි. ඒ අනුව පසු කාලීන, ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායකගේ, හඳගමගේ, පතිරාජගේ ප්‍රසන්න විතානගේගේ සහ ඒ පසුපසින් එන විමුක්ති, සංජීව වැනි අගේ තවත් එවැන්නන්ගේ කෘති රැසක් ද ඊට එකතු කළ හැකියි. එහිදීද මම අර පරෙස්සමම වෙමි. එනම්, අනුග්‍රාහකත්වය ලබන නිර්මාණ හෝ අනුග්‍රාහකත්වය ලබන්නා සේ පෙනෙන හෝ නිර්මාණ යනුවෙන් හැඳින් වූයේ. 

මහරජ ගැමුණුමහින්ද ගේ හෝ මහින්ද රජයේ හෝ අනුග්‍රහය ලැබුණේ හෝ ලැබුණේ යැයි හැඟී ගියේ නම් හෝ, මා කියූ අර අනෙක් චිත්‍රපට වලට ඒ අර්ථයෙන්ම ගත් විට එලෙස අනුග්‍රහය ලැබුණේ හෝ අනුග්‍රහය ලැබෙන්නට හෝ ඇත්තේ කාගෙන් දැයි මෙහි ලියන්නට නොයමි. එහි අන්තර්ගතය තුළ විවේචනයට බඳුන් වන සමහර කාරණා ගත් විට එ් සඳහා යම් අනුමාන සැපයෙනු ඇත. ඒ අනුව ඉන් වාසියක් අත්වන කණ්ඩායම් ඒ අනුග්‍රාහකත්වය දැරිය යුතුයි. එය වෙනම තබා කතාව කරගෙන යමු.

මා කියන්නේ මේ දේවල් ඇත්තටම වුණා සේ දැඩි සිතුවිල්ලක සිට නොවේ. නමුත් එක රාමුවක එකක් ගැන සැකයි නම්, ප්‍රතිවිරුද්ධ රාමු වල අනෙක් ඒවා ගැන සැක නොකරන්නට ඇති හේතු මොනවාදැයි හිතෙන බැවිනි. 

මේ ඝරසරප ඒ අතින් ඒ කුලක දෙකට ඇතුළත් නොවන එකක් බව පෙනී යැයි. ඒක අර අතුල ලියගේගේ බඹර වළල්ල වගේ එහෙම අවුල් නම් ධාරී කුලකයකට නොවැටෙන නිර්මාණයක්. මම මෙහි අතුලගේ බඹර වළල්ල මතක් කළේ ඉන් පසුව ඈ එවැනි දැනෙන එවැනි කුලකයකට ඇතුළත් නොකර පිටින් තබා විඳින්නට හැකි වෙනත් කෘතියක් මතක නැති බැවිනි. ඒ අනුව මෙවර ජයන්තගේ චිත්‍රපටය ගැන බොහෝ අය කතා වෙන්නේ මහින්දගෙන් වියුක්තවය.

මේ ගීකය අඩංගු විඩියෝව නරඹා මතකය රී චාර්ජ් කර ගන්න.

අතරින් පතර අයෙක්, 

එදා මහින්දගේ මහරජ ගැමුණු කළ ජයන්ත මෙවර...... වැනි ඇරඹුමක් ගනිමින් මහින්දත් සමග ඇති වෛරය සහ, මහින්දට යම් උදව්වක් කළාය, මහින්දව පිළිගත් අයෙකිය යන අදහස ඇතිව ජයන්තට කළු තවරමින්ම මෙහි සුද සොයන අවස්ථාද අපට හමු වෙයි. කෙසේ වෙතත්, සමස්ථයක් වශයෙන් ජයන්තගේ චිත්‍රපටය මහින්දගෙන් වියුක්තව කතා කළ හැකි මට්ටමට නිර්මාණය වීමම ජයන්ත ලද ජයග්‍රහණයකි. ඒ අනුව දැන් කතා කළ හැකි බොහෝ දේ ඉතිරි වෙයි.

මේ හැම තැනකම ඇත්තේ ආදරයයි. හැම තැනම ආදරයෙන් පිරී ඇත. ආදරයෙන් පිරී ඉතිරී ඇත. එබැවින්ම හැම දෙයක් දැනේ එක දෙයක් වගේ.


වෙනදා ගීත ගැන යම් ගැඹුරකට කතා කරණ මම අද මෙවන් සොඳුරු ගීතයක් දැක කතා නොකරමින් යන්නේ එය අපගේ මුඛ්‍ය කතාවට බාධාවක් වන බැවිනි.

එදා ඒ සමහර චරිත, අදද සක්‍රියව සිය කාර්යයන් ඉටු කරයි. 

එදා සක්‍රිය සමහර චරිත අද අක්‍රිය ( මා හිතන හැටියට ) මරණයේ තුරුල්ලේ නිදා සිටී. 

එදා සක්‍රිය සමහර අය, මිය නොගියත් මිය ගිය අය සේ අක්‍රිය ව දිවි ගෙවමින් සිටි. 

එදා සේම අදත්, පිරිමි හැඟීම් ඝනීභවණය වී ගැහැණු හිත් වලට රිංගන කළු කුමාරයා තවත් ගැහැණියකගේ හදවතකට රිංගා තමන්ට අවැසි අයුරින් ඇයව හසුරවනු හැකි සේ මේ මොහොතේද සුදුසු ගැහැණු හිතක් හොයමින් කොහේ හරි සිටී.

ඒ සියල්ල අතරේ, තවමත් ආදරය එදා සේම මේ කොහේ හරි පවතී. හරි ඇත්ත ආදරය ඇත්තේ කා ළඟද කොතැනකද නොදන්නේ වුව, කා ළඟ හෝ, කොහේ හරි හෝ පවතී.
එපමණක්ද?


අපි චිත්‍රපටයේ එනමින් එන අතිශය සොඳුරු ගීතය අසා හිඳිමු. 



සඳරැස් ට වඩා විද්‍යා තව ටිකක් හුරු බුහුටි වුණා නම් මරු.
 මොකද විද්‍යා ඉදිරියේ සඳරැසා තරමක් සිඟිති පෙනුමකින් යුක්තය.
සඳරැස් සිංහල වීම විද්‍යා දෙමළ වීම වැනි දේ ගැන සමහරු කතා කර තිබෙනු දුටිමි. මට නම් ඔවුන් සිංහලදෙමලද යනුවෙන් හිතුණේ එතුළද පසුවද එය කියවන බැවිනි. මට නම් හිතුනේ ඒ අපි අපි කියාය. අපි අපි කිව්වේ ජාතික සංහිඳියා ව්‍යාපාරයේ ප්‍රබල සාමාජිකයෙක් වශයෙන් මෙය ඒ සඳහා මාර ෆිල්ම් එකක් වගේ අදහසකින් එහෙම නොවේ.
කුමන ජන වර්ගයක වුව, ඔවුන් රඟ දක්වන කතාව අපේ වන බැවිනි.
අච්චර දැවැන්ත යශෝධා හංගා තබා, පියරු බබෙක් වැනි අමීශාව ( අර්ජුන් කමලනාත්ගේ බිරිඳ බැවින් ??? ) ඉදිරියට ගැනීම වරදකි. 
මේ ගැන බොහෝ අයගේ අදහස් දැක්කෙමි. මටද ඊට පෞද්ගලික මතයක් වෙයි. එහෙත් එය බොහෝ අය දැරූ ඒ මතයට වඩා යම් වෙනස් එකකි. එය කියන්නට මෙය අවස්ථාව කර නොගනිමි.
ඉතින් තව බොහෝ දේ.
තව බොහෝ දේ. 
මේ හැර මේ චිත්‍රපටය සංවේදී හදවත් තුළට රිංගා කළ සැහැසි කම් ගැන කිසිවක් නොලියමි. 
සැහැසිකම් යන වචනය වැරදියි කියාද ඔබ කියන්නේ. නැහැ. එය සැහැසි කමක්මය. 
චිත්‍රපටයේ ඇති බොහෝ සංවේදී කම් ලිවීමට මා ව්‍යක්ත මද බව හඟිමින් නොලියමි. 
ඒ ගැන ලියන්නට තරම් මා සංවේදී නැති බව හඟිමින්, නොලියමි. 
ඒ ගැන ලියන්නට මා හැකියාවන්ගෙන් යුක්ත නොවන බව පසක් කර ගනිමින්, නොලියමි. 
වටණා බොහෝ දේ අතුරින් එතරම්ම වටිණාකමක් නැති එහෙත් ජයන්තගේ කාලය දීපය දේසය කුලය මව වටහා ගැනීමේ හැකියාව පිළිබඳව එක් විශිෂ්ඨ ලකුණක් ලෙස පෙන්වූ වෙනත් දෙයක් ගැන පමණක් ලියමි. නමුත් ඒකට ඒමේදී යම් යම් අතුරු කතා ඇතිවිය හැකි බවට අනතුරු අඟවමි.
අපට ගෝචර වන විවිධ දැණුම් පද්ධතීන් වෙයි. ඒවා මත පිහිටා අපි විවිධ දේ කරමු. ලොව පවතින රෝගී ප්‍රතිකාර ක්‍රමද එවන් විවිධ දැණුම් පද්ධතීන්ගෙන් පොහොසත්ය.
අද ඇත්ත පවතින්නේ කොහේ කොතැනකද යන්න නොදන්නා බැවින්, අනුගමනය කළ යුත්තේ කුමණ ක්‍රමයදැයි විචිකිච්ඡාවක් පවතින කාල වකවානුවක මිනිසුන් තුළ යම් යම් ගැටළු සහගත තත්ත්වයන් ඇති වුව, විවිධ දැණුම් පද්ධති මත පදනම් වූ විවිධ ක්‍රම එකම දේකට තිබිය හැකි බව බොරුවක් නොවේ. 
හැම දෙයක් දැනේ එක දෙයක් වගේ යනුවෙන් ආදරය සම්බන්ධයෙන් ජයන්ත කියන ඒ දේ ඒ අනෙකුත් දේ සම්බන්ධයෙන් නොවීම ගැන අප කණාගාටු විය යුත්තේ අපට දැන් ඇත්තේ විවිධ අත් වල පිහිට ලැබෙන්නට තිබූ ඉඩක එක් අතක පිහිට පමණක් නිසා වන බැවිනි. 
බොහෝ විට, ගුරු මුෂ්ඨිය සහ විවිධ කුහකත්වයන්ගෙන් සමාජය මදින් මද පිරීම නිසා එයින් අඩුවෙන්ම කිලිටි වූ දේ පවතිද්දී එයින් වැඩියෙන්ම කිලිටි වූ දේ බැහැර වීම නිසා ය ඒ තත්ත්වය ඇතිව ඇත්තේ. ඉතිරිව ඇත්තේ හොඳම දේද යන්න කිසිවෙකුත් නොදනී. නමුත් ඉතිරිව ඇත්තේ වඩාත් විශ්වාසදායක දේය යන අදහස දැඩි බැවින් ඊට යොමුවීමද එසේමය. යමකට යමෙක් යොමු වන්නේ විශ්වාසය මතය. විශ්වාසය දැඩි වූ විට යොමුු වීමද වැඩිය.
චිත්‍රපටයේ විද්‍යා සිය අතීතය මතක් කරමින්, තමන්ගේ මූලික පදනම වන බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාවද අපහසුවට ලක් නොකරමින් ඒ අනෙක් පැති ගැන ඉඟියන් ලබා දෙයි. එහෙත්, අනතුරුව වන්නේ කුමක්දැයි ජයන්ත අපට නොකියයි. සඳරැස් සිය බිරිඳ රැගෙන එවන් තැනකට ගොස් සුව කරගන්නේද ඇත්තටම නම් සඳරැස් ට එවන් තැනකට ගොස් සුව කරගන්නටත් ඊට නිසි දිව ඔසුවකුත් තිබිය යුතු වෙයි. විද්‍යාටද කලුකුමිර දිෂ්ඨිය සුව වන්නේ ඒ දිව ඔසුවෙන් මිස අර කී වෙනත් දැණුම් පද්ධතියකින් මතු වූ ප්‍රතිකාර ක්‍රමයකින් නොවේ. එහෙත් විද්‍යාට ඒ දිව ඔසුව ලැබුණේ අර ස්ථානයේදී වීම පමණි එසේ නම් එහි ඇති වැදගත් කම. එහෙත් එක් දෙබස් ඛණ්ඩයක් නිසා ස්ථානයේ ඇති ආනුභාවය සුළු කොට තැකිය නොහැකිය. 
මෙහි ඉන්න මේ හැමෝම සුව කළේ මම. හැබැයි මේ දරුවව සුව කළේ නම් මම නොවෙයි.
කතාවේ හැටියට ඇයව සුව කළා යැයි අනුමාන කළ හැක්කේ අපට නොපෙනෙන නොහැඟෙන අන් බලයකින් නොවේ. අපට දැනෙන හැඟෙන මෙහිම පවතින දෙයකිනි.
අර අපිට නොපෙනන, පෙනෙන දෙයින් පැහැදිලි කළ නොහැකි බලයන් ඇති සැබෑ තැන කුමක්ද? ඒ බලය සතු සැබෑ අය කොහිද? කවුරුද යන්න සොයා ගැනීමට ඇති අපහසුව සේම, ජයන්ත මෙහි මතු කරණ දිව ඔසුව ඇත්තටම ඇත්තේ කොහිද? කවුරුන් ළඟද යන්නද වත්මනේදී දැවෙන පැණයකි. එයද පසෙකට තබමු.
ජයන්ත සමනළ සංධවනියේ
මට මගේ නොවන මගේම ආදරයක් තිබුණා 
යන්න අතිශය සංවේදී ලෙස සංඛේතවත් කරන්නේ කුහුඹුවෙකු සිය බිජුවට රැක ගන්නට වෙහෙසෙන අයුරින් රැකි එක්තරා සංඛේතයකිනි. එ නම් අර මග වැරදුනු පෙම් හසුනයි. 
වෙනත් කෙනෙක් වෙනත් කෙනෙකුට ලියූ මග වැරදුනු පෙම් හසුනකින් තවත් කෙනෙකුගේ මග වැරදිය හැකිදැයි කෙනෙකුතුළ  සැකයක් ජනිත කළ නිසාදෝ සමනළ සංධවනියට පාදක වූ වස්තු බීජයේ තරම සමහරුන්ට නොව බොහෝ අයට නොවැටහුනා දැයි මට හැඟේ. ජයන්ත ඒ නිසාමද නැති නම් වෙනත් හේතුවක් නිසාද නොදනිමි, මෙහිද එවැනිම කුහුඹු බිජුවට අපට පෙන්වයි.
වරෙක අර සංවේදී අතීත පුවත රැගත් පැරණී පුවත් පත අපට දනවන්නේ දෙබස් වලින් කියන්නට සිදු වුවහොත් බොහෝ දිග කතාවක් ඉතා කෙටියෙන් එහෙත් ප්‍රේක්ෂකයින්ටද දැනෙන ලෙස කියා ගන්නට අදියරු යෙදූ ප්‍රායෝගික උපක්‍රමයක් ලෙසයි. එහෙත්, විද්‍යා තම ප්‍රථම ප්‍රේමයෙන් ලද ප්‍රථම තිලිණය එතුළ බහා ගෙන ඇතැයි සිතූ කිසිවෙකුත් නොවන්නට ඇත. එය ප්‍රේක්ෂක හදවත් සසලන්නට ඇති වග නම් නිසැකය. අඩු වටිණාකම් සහිත කුඩා තිළිණයකි එය. ජයන්තට එවැනි කුඩා සංඛේතයක් දැවැන්ත වැඩකට වුව සෑහේ. සැබෑ ලෝකයේ එවැනි කුඩා සැමරුම් දැවැන්ත මතකයන් සමගින් සුරකින බව අපි දනිමු. එහෙත් චිත්‍රපටයේදී එය තබාගෙන සිටියේ විද්‍යා නොවේ යැයි මට සිතේ. සමනළ සංධවනියේදී බොහෝ ප්‍රේක්ෂකයින් විසින් වටහා නොගත්, එබැවින්ම දැවැන්ත චිත්‍රපටයක් සඳහා දැවැන්ත පෙනුමැති නිමිත්තක් ම අවැසි යැයි සිතා සිටි අයට ඉතා කුඩා සංඛේතයක් ප්‍රබල හැඟුම් දනවන අවස්ථාවකට ඇති පදමින් සෑහේය යන පණිවිඩය දීම සදහා ජයන්ත විසින් තබාගෙන සිටි එකකැයි හැඟේ.
ඉතිං ඒ ගැනද තව නොලියමි. කළ නොහැකි දේ නොකළ යුතු බැවිනි.


මේ සියල්ල අස්සේ ජයන්ත කාලය දීපය දේසය කුලය මව වටහා ගැනීමේ මනා ශක්තියකින් යුතු අයෙකැයි මා කීවේ අනෙකක් නිසා නොවේ. මේ කතාවේ ඒ අනුහස් ඇති තැන කතෝලික හෝ ක්‍රිස්තියානි දේවස්ථානයක් ලෙස තෝරා ගැනීමත්, උතුම් මිනිසා පියතුමකු ලෙස තෝරා ගැනීමත්ය.
ස්ථානය පන්සලක් වූවා නම්, උත්තම මිනිසා හාමුදුරුනමක් වූවා නම්,අද අපට කරන්නට සිදු වෙන්නේ වෙනත් කතා බහකි.
එසේ නම්, ජයන්තගේ ඝරසරප ද අර මා කියූ අනුග්‍රහාකත්වය ලබන හෝ අනුග්‍රාහකත්වය ලබන්නා සේ පෙනෙන කුලකයට ගොනු වනු ඇත. එහෙත් ජයන්ත ඉන් හාස්කමකින් මෙන් ගැලවී ඇත.
පිරිමි බීජ වල සුවඳ වෙරළු මල් වල සුවඳට සමානය යන අදහසින් වෙරළු මල් පිපිලා යන කුමාරි අක්කාගේ ගීතය ලියූ රත්න ශ්‍රී රත්න ශ්‍රී ගේ වෙසෙස් උත්සවයකදී සිය ඉදිරිපත් කිරීම් කරමින් සමන් අතාවුද හෙට්ටි කීවේ, රත්නේ, උඹ නම් යකෙක් කියායි.
ඒ හැඳින්වීම මෙහි යොදන්නට සමන් අයියාගේ අවසරය අනවැසි යැයි සිතමි.
ජයන්ත, උඹ නම් යකෙක්!


-      යසනාත් ධම්මික බණ්ඩාර     -